Strange Loop's profileI am a Strange LoopPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
August 18 เลจ๋าย แปลว่า เลี้ยวซ้ายมาถึงสนามบินหกโมงนิดๆ มาเช้าเพื่อจะได้รู้ว่า ดูเวลาผิดไฟล์ท 555 เลขาจองการบินไทย แต่ เราไปนึกว่าเป็นแอร์เอเชีย เลยมาเร็วเชียว ไม่เป็นไร มีเวลาก็เดินท่อมๆในสุวรรณภูมิเล่น เป็นสนามบินที่ดูเหมือนยังสร้างไม่เสร็จเสียที มากี่ทีกี่ที ก็นึกในใจว่า มันสวยตรงไหนหว่า ไอ้การไม่ทาสีผนังปูนเนี่ย.. บินขึ้นฟ้า ชอบมองตอนไต่ระดับ กับ ลดระดับ เมฆจะสวยพอดี แลเห็นพื้นดินเป็นฉากหลัง… โฮจิมินท์มีแม่น้ำสายหลัก คือ แม่น้ำไส้ง่อน คดเคี้ยวเป็นงูเชียว..เมฆวันนี้เป็นปุยเล็กๆๆ เต็มไปหมด ดูนานๆ เหมือนสวรรค์ที่เขาว่ากันนะ..สวย ดั่งสวรรค์ แม่น้ำไซ่ง่อน มาทำงานหลายเดือนก็ต้องหาที่พักที่ไม่ใช่โรงแรม ถ้าพักโรงแรมตลอด จะหมดงบโดยเร็ว เราเลยไปติดต่อเช่าคอนโด เขาเรียกคอนโด แต่สภาพประมาณแฟลตบ้านเรานะครับ ตึกที่เราไปเช่านั้นอยู่ใกล้ที่ทำงาน ประมาณว่าเดินไปได้เลย เพือจะตัดปัญหาการเดินทางด้วยรถไปในตัว ห้องหับก็โอเคนะครับ ใหญ่กว่าห้องมาตรฐานบ้านเรา ห้องที่ผมอยู่มีสองห้องนอน และมีส่วนกลาง มีครัวเล็กๆด้วย สนนราคาก็ไม่ถูกนะครับ สี่ร้อยห้าสิบดอลล่าร์ต่อเดือน ..ยังไม่รวมน้ำไฟ อินเตอร์เนต… ดูมาหลายที่นะครับ ที่นี่ดูดีหน่อย
คอนโดที่พัก ชื่อ แอน ฟุ๊ค ก็พอได้ครับ กะทัดรัด ดี ที่ทำงานก็ไม่ใช่ออฟฟิศมาตรฐาน เช่าตึกแถวมาทำออฟฟิศครับ เวียดนามเขาจัดการให้ ก็โอเคนะครับ สะอาดสะอ้าน มีอุปกรณ์สำนักงานมาตรฐาน..ตอนเที่ยง แม่บ้านสาวสวย ก็ทำอาหารให้พวกเราทานกัน ไม่ต้องออกไปไหน สะดวกดี..เหมือนอยู่บ้านเลย..อาหารเขาก็คล้ายๆอาหารจีน แต่พรรคพวกที่มาก็พยายามสอน แอมเอ้ย ให้ทำอาหารรสจัดแบบไทยๆด้วย ที่ชอบคือ คนเวียดนามดื่มชามาก พอๆกับคนจีนเลย..หลังอาหารก็มานั่งผ่อนคลายดื่มชา..
ประทับใจวินัยคนที่นี่มาก คิวไม่มี แซงได้แซงตลอด ซื้อของที่ร้านค้าที ต้องทำใจ พี่แกแทรก แซง คิว ไม่สะทกสะท้าน สะกิดแล้ว มองกลับด้วย ว่าเห้ยยยย นี่มันปกติของที่นี่เว้ย.. ผมเปลี่ยนใจแล้ว ตอนแรกจะให้การจราจร เป็นเรื่องแย่อันดับหนึ่ง ตอนนี้ให้เรื่องคิวเป็นอันดับหนึ่งแทน.. ทำงานต่างถิ่น เหนื่อย เพราะเหมือนกับเราต้องเซทอัพหลายอย่าง ทั้งที่อยู่ ออฟฟิศ ไหนจะต้องเรียนรู้แผนที่ คำศัพท์ เพื่อให้ดำรง่ชีวิตได้อย่างปกติสุข ภาษาเวียดนามนั้นออกเสียงยากพอสมควร นอกจากมีเสียงสูงต่ำแบบเอเชียแล้ว จะมีการพ่นลมแบบฝรั่งด้วย..ตอนนี้เรียนได้ไม่กี่คำ นั่งแทกซี่ นั้นมีสามคำที่สำคัญ เลจ๋าย เลี้ยวซ้าย เลไฝ๋ เลี้ยวขวา ดีถัง ตรงไป นั่งรถที่นี่มีสองอย่างต้องทน คือ เสียงแตร กับการมั่วเลนได้ใจมาก อีกอย่างที่ต้องเรียนคือการสั่งอาหาร ไม่งั้นผอมแย่แน่..ส่วนที่มีคนถามว่า เท่าไหร่ กับ ลดได้ไหม ใช้คำว่าอะไรนัน ติดไว้ก่อน..ยังมิได้ชอปปิ้ง ตอนนี้ยังไม่ได้ไปในเมืองเลย ไว้ไปแล้วจะเล่า… แต่ได้ดูหนังแล้ว โอเค ราคาร้อยกว่าบาท เสียงในฟิลม.. อากาศร้อน ฝนนึกจะตกก็ตก แม้แดดแจ๋ แล้วตกหนักด้วยนะ..ต้องพกร่มไว้ นี่จะหาร้านตัดผมอยู่ คราวก่อนตัดที่ฮานอย ตัดข้างถนนเลยนะครับ เขาตั้งเก้าอี้เรียงบนฟุตบาท ค่าตัดสิบบาท.. แต่ที่นี่ยังไม่เห็นเลย.. สวัสดีครับ Comments (26)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://varritpace.spaces.live.com/blog/cns!46A8DCD5F666795D!8065.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|