บทสนทนาพันมาถึงวัดแถวเสาชิงช้า

"อ้อ รู้สิ ตรงนั้นมีวัดสุทัศน์ไง"
"รู้จักด้วยหรือ"
"ก็ที่มีพระนอนใหญ่ๆในโบสถ์ไง พี่เคยไปหลายทีนะ องค์ใหญ่ซุปเปอร์บิ๊กเลย"
(คงทำหน้าแบบ พี่มั่วนี่หว่า อยู่อีกฝั่งของสาย)
"มีที่ไหน พี่จำผิดแล้วล่ะ"
"จริงๆ ก็เคยไปดูมาหน่ะ แล้วก็มีรูปปั้นยักษ์ด้วย สวยดี"
(คาดว่าคงทำหน้าเซรง)
"ไม่มีนะพี่ วัดสุทัศน์ต้นไปบ่อย สมัยเรียน"
“อ้าว ก็เคยไปนะ”
“ต้นว่าที่พี่ปูไปหน่ะมันวัดโพธิ์ตะหาก”
“ อ๊ะ มั่นใจก็พนันกันก็ด้าย ข้าวมื้อนึง” เริ่มมีน้ำโห…ฮ่าๆๆ
"ฮะ ฮะฮะ จริงดิ"

ไม่ปล่อยให้ผมสบายใจเกินนาที ต่อมาก็เป็นเช่นนี้

"พี่เคยได้ยินมะที่เขาเรียกว่า ท่าเตียนหน่ะ"
"รู้สิ..ท่าเตียนไง"
"ไหน...รู้ว่าไง.."
"ก็ มันเตียนเพราะยักษ์มาตีกันนะ"
"ยักษ์อะไรคะ"
"เอ่อ ยักษ์วัดแจ้ง วัดโพธิ์หน่ะ"
"ไม่ใช่ยักษ์วัดสุทัศน์ใช่มะ"

*********

หรือว่าจำผิดจริงๆหว่า..
โอย..
"เอ่อ..แต่พี่เคยไปนะ จำได้ว่ามีพระนอน ใหญ่มากจริงๆ”
(ยัง ยัง ยังไม่รู้ตัว)
..ไปดูกันไหมล่ะ" พี่เที่ยวชวน
เพื่อนเที่ยวมันดูข้ามรุ่นเกิน ..เป็นไงเหตุผล

เจอพี่ตำรวจในชุดสบายๆ เท่ห์ดีนะครับ

ดังนั้นอีกไม่กี่วัน...เราเลยออกตามหาพระนอน ที่ผมยังหวังแบบลมๆแล้งๆว่าอยู่ที่วัดสุทัศน์...

แทนที่จะไปวัดสุทัศน์ เราไปที่วัดโพธิ์ก่อน วันนั้นแดดไม่แรงนะครับ แต่อากาศอบอ้าว เรามาถึงแถวบางลำภู ช่วงสายๆ ..ต่างคนต่างยังไม่ได้เจี่ยะปึ่งมา หิวเล็กน้อย เลยตกลงว่าหาร้านแถวนั้น เอามวลสารอร่อยๆเข้าท้องกันหน่อย ผมเคยเห็นร้านชื่อ ปาท่องโก๋ตั้งเด่นเป็นสง่าที่มุมถนน เลยชักชวนต้นไปทานกัน มันก็มีหลายอย่างนะ ข้าวหมูแดง ข้าวหน้าไก่ บะหมี่อะไรแบบนั้น ก็ทำแบบออกจีนๆนะครับ อร่อยดี แต่ที่เขาขายเป็นจุดเด่นก็คงเป็นพวกปาท่องโก๋ย่างครับ ราดนมก็ได้ ราดสังขยาก็ได้ ทานแล้วก็พบว่าอร่อยดี ปาท่องโก๋นี่ คนจีนเรียก อิ๋วจาก้วย นะครับ ประวัติเล่าลือกันมาก็ว่า เกิดจากการจำลองภาพ ขุนนางกังฉินที่ถูกตัดสินประหารชีวิตคู่กัน (จับมัดมือหันหลังติดกัน)..จึงเป็นเช่นนี้ แต่ทำไม่เราคุ้นกับคำว่า ปาท่องโก๋นี้ไม่ทราบเหมือนกัน

ปาท่องโก๋ย่างราดด้วยนมข้น

ใครที่คุ้นเคยการนวดแผนโบราณก็คงคุ้นกับคำว่า หมอนวดวัดโพธิ์ ดังนั้นจึงปรากฏรูปปั้น ท่านวดต่างๆอยู่รอบบริเวณวัด บางท่าเราก็คุ้นกับมันดี บางท่าก็ออกจะตลกๆ มีหมอนวดด้วย มีห้องไว้สอนนวดด้วย น่าสนใจมาก ถ้าหัดเองเป็น คงไม่ต้องเสียเงินไปพึ่งบริการอีกต่อไป..เอ หัดง่ายไหมหว่า..

วัดโพธิ์มีพระนอนใหญ่มากจริงๆด้วย ใหญ่จนต่างชาติต้องตีตั๋วเครื่องบินบินมาดูกันเลยทีเดียว ดูแล้วก็คงทึ่ง ทึ่งความใหญ่โตของพระนอนแล้ว คงต้องทึ่งรอบสองที่เราสร้างโบสถ์ทีหลัง ที่ใหญ่กว่าองค์พระเสียอีก เพื่อบังฝนบังแดดให้พระนอน สังเกตได้ว่ามีบางส่วนของเศียรพระพุทธรูปยื่นเลยอมเข้าไปในหลังคา..เราเดินชมภายในโบสถ์สักพัก แล้วก็ออกมาด้านนอกเพื่อดูส่วนอื่นๆอีก วัดโพธิ์เขามีเก้ามหัศจรรย์ พระนอนก็เป็นหนึ่งในนั้น รวมทั้งยักษ์ การนวด ก็ด้วย.. ที่เหลืออีกหกอย่างลืมไปแล้ว แหะ แหะ

ดูรูปดีกว่า นี่ไงฤษีดัดตน..อีกอันก็อับเฉา ทำไมชื่อนี้นะ..จำไม่ได้แล้ว

ไกด์แถวนั้นบอกว่า รูปปั้น “อับเฉา” นี้ อิมปอดมาจากจีนเชียวนะครับ ก็คงจะจริงกระมัง มาตามกับเรือสินค้าในยุคนั้น ตอนแรกผมก็เรียกว่ายักษ์นะ ไม่รู้ว่าเขาเรียกว่า หุ่นอับเฉา

อ๊ากก ใช่จริงๆด้วย วัดนี้แหละ ผมจำผิดจริงๆด้วย

นี่ไงพระนอน..

พระนอนส่วนเศียร เมื่อมองจาก ด้านหน้า และ ด้านหลัง

ยายกล้อง

ในวัดนั้นผมก็เพิ่งเรียนรู้ว่าจะมีโรงเรียนที่เขาจัดให้เด็กเข้าเรียนได้ฟรี คล้ายๆทำนองมีกองทุนจัดการที่ได้เงินจากการบริจาคมาจัดตั้งโรงเรียนในวัดทั่วๆไป เป็นการส่งเสริมคนด้อยโอกาส น่าสนใจนะครับ ทำบุญการศึกษา...

เราเจอพระนอนแล้ว แต่ผมยังไม่แพ้นี่นา (นั่น) ถ้าจะถามว่าพระชื่ออะไร ทำนองนั้น ผมไม่มีเล่านะครับ อิอิ ไม่ค่อยจำ รู้แต่ว่าองค์ยาวมาก และสวยงามมาก…

ชักสนุก เราเลยนั่งเรือข้ามฝั่งน้ำเจ้าพระยา ไปวัดอรุณต่อ

ใช่วัดแจ้งไหม
ไม่แน่ใจแฮะ
น่าจะใช่นิ อรุณก็เช้า แจ้ง ก็คล้ายๆเช้า เอาเป็นว่าใช่

เรือ ลมตีหน้า

เข้ามาด้านใน พบว่าพื้นที่วัดใหญ่โตทีเดียว มีสิ่งก่อสร้างหลายรูปแบบ หลากความสูง และก็มีพระพุทธรูปทองคำเยอะเลย... มียักษ์ด้วย แสดงว่าวัดแจ้งกระมัง? มีชื่อด้วยนะครับ แต่ตัวเล็ก ผิดคาด นึกว่าจะตัวใหญ๋ๆ ยักษ์ตัวใหญ่ด้านนอกนั้นคงสร้างเลียนตัวจริงด้านในนั่นแหละครับ..

ยักษ์วัดแจ้ง

ไม่ใช่ไนกี้แฮะ

เวลาขึ้นที่สูง คนมักถามกันว่ากลัวความสูงหรือเปล่า ผมเป็นวิศวกร ทำงานบนที่สูงมาก็เยอะ แต่ก็ยังเสียวก้นเวลาอยู่ทีสูงอยู่ดี ยิ่งทัก ยิ่งเสียวเสียด้วย..ฮ่าๆๆ แต่อยากเห็นด้านบนสูงๆ ก็เลยเดินขึ้นบันไดชันๆขึ้นมา สูงราวๆสองสะพานลอยคนข้ามได้กระมัง รอบๆ ก็เห็นทิวทัศน์สวยดี มีแม่น้ำเป็นแบคกราวนด์ ได้บรรยากาศไทยๆดีนะครับ มีบันไดอีกทอดหนึ่งยาวสูงขี้นไป แต่คงหมดปัญญาขึ้น ดูรูปเอาแล้วกันว่าทำไม.. อากาศร้อนก็ต้องคลายร้อน เข้าที่บังแดด นั่งให้น่องคลายตัวหน่อยเป็นดี.. หาไรกินแล้วกัน

แบกโลก

แม่น้ำสวย

บันไดนี้ไว้สำหรับช่าง

จริงๆผมยังไม่แพ้พนันอย่างสมบูรณ์นะ เพราะสุดท้ายเราก็ยังไม่ได้ไปวัดสุทัศน์ ก็แสดงว่า ยังไม่แน่ ว่าจะมีพระนอนที่นั่นหรือไม่ มีพระนอนที่วัดโพธิ์ไม่ได้ทำให้พระนอนที่วัดสุทัศน์หายไปได้หรอก ตรรกะโง่ๆของผมเริ่มทำงาน...แต่แล้วก็ต้องเลิกความคิดเยี่ยงนี้..ฮ่าๆๆ แพ้พนันแล้ว..ก็พระนอนที่วัดโพธิ์นั่นแหละที่ผมเห็นในหัวมาตั้งแต่แรกนั่นแล้ว..

วิวจากด้านบน

มื้อแพ้พนันมักเป็นมื้อที่อร่อย สำหรับคนชนะ  แต่ผู้แพ้ที่ดี ก็รักษามารยาท ด้วยการอร่อยด้วยนะ ไม่เกี่ยง เราทานที่แถวร้านต้นถนนข้าวสาร ร้านดูแบบโบราณๆ ขายพวกอาหารอิตาเลี่ยน พิซซ๋า อะไรทำนองนั้น ไม่บรรยายมาก อาหารอร่อย แต่ราคาแบบนักท่องเที่ยวเชียว ตบท้ายไม่เกรงใจพุงด้วยไอติมชื่อแปลกดูฟอง เอ๊ย ฟองดู มันจะดูไรกัน แต่กล้วยกะช๊อกโกแลตนี่ เข้ากันดีทีเดียว

พิซซ่าอร่อย เจติมก็อร่อย (เจ้ปัดสนใจป่าว)

บางคนอยู่กรุงเทพเกิดกรุงเทพ ยังไม่เคยมาท่าเตียน มาวัดโพธิ์วัดอรุณเลย ก็น่าเสียดายนะครับ ของดีในบ้านเรานะครับ ต่างชาติเสียตังค์เข้าชมเชียวนา... มาที่ท่าเตียนนะครับ ได้เที่ยวหลายวัดเลย

คราวนี้แม้ผมจะพลาดแพ้พนันไป แต่สงครามยังไม่จบ เขาว่าไม่ควรนับศพตะหารรรร..
อย่างน้อยก็ได้ออกตามหาพระนอน ร้อน และอิ่มดี จริงๆด้วย

ปล.ฟ้ามีตา
หลังจากข้าวมื้อตามหาพระนอนนี้ไม่กี่นาที ดูเหมือนวงเวียนพนันอันใหม่ก็หมุนภาระเคลื่อนกลับไปที่ “น้องเที่ยว” จนได้ 555 ระหว่างเดินดันมาพนันอีกเรื่อง..โดน

สวัสดี