บางเวลาเราก็โกหก

บางเวลาเราก็จริงใจ

น้ำย่อมแปรรูปทรงไปตามภาชนะ

บางเวลาเราก็หลอกคนอื่น

บางเวลาเราก็หลอกตัวเอง

เมื่อถึงอุณหภูมิสี่องศาเซลเซียส น้ำย่อมแปรสภาพจากของเหลวเป็นของแข็ง

บางเวลาเราก็ทำร้ายคนที่รักเรา

บางเวลาเราก็ทำดีกับคนที่ไม่รู้จัก

น้ำย่อมแปรเป็นไอ เมื่อถึงจุดเดือด

ดูเหมือนทุกสิ่งทำตามกฎบางอย่างเสมอ

ยกเว้นมนุษย์

บางเวลาจบด้วย คำว่าสวัสดี

บางเวลาไม่

กระผมมีปัญหา

เกิดขึ้นมานานแล้ว

เป็นเรื่องหนัก

เป็นเรื่องเบา

เป็นเรื่อง อยากอ้วน แต่ ทำไงก็ไม่อ้วน

หัวห่างพื้นอยู่ หกฟิต(ปั๋ง)สองนิ้ว แรงโน้มถ่วงดึงขาไว้เบาๆ ประมาณหกสิบถึงหกสิบห้า

คงที่เช่นนี้มานานเกินไปแล้ว

ปัญหาคือกระผมรู้สึกว่ามันผอมไป ไม่มีราศี

ไปทำงาน คนก็ทักว่าเป็นคนขับรถ ราศีมีแค่นั้น หึหึ

มีคนบอกว่าให้กินมากๆ

ก็กินจนเงินเดือนหมดแล้วเนี่ยะ

ไม่ได้ผล

อยากได้คำแนะนำว่าควรทำอะไร เพื่อให้น้ำหนักเพิ่ม อยากได้อีกสิบห้าโล กำลังดี

มีไหม สถาบันเพิ่มน้ำหนัก รับรองผลในสามเดือนไรเงี้ย..

ข้อมูลประกอบ

กินวันละสี่มื้อ..มื้อเช้ามักดื่มนม และ ทานไข่ดาว หรือไม่ก็แซนวิช

มื้อเที่ยงฟาดข้าวสองจานพูน พร้อมกับข้าว ทานได้ทุกอย่าง ชอบขาหมูติดมันเป็นพิเศษ แต่จะว่าไป อะไรมีสี่ขาทานได้หมด ยกเว้น โต๊ะ เก้าอี้

มื้อเย็นทานอาหารหนักๆ เช่นพิซซาถาดกลางหนึ่งถาด พร้อมชิกเก้นวิงค์หกปีก หรือไม่ก็ เกี้ยวต้มสามสิบลูก บางวันก็กินข้าวธรรมดาสองจานราดด้วยขาหมูติดมัน

ตกดึกมักมีมาม่าสองถ้วย หรือ นมอีกขวดเมจิฝาน้ำเงิน นานๆทีจะมีหนมปังสังขยามาแจม

ไม่ค่อยทานของระหว่างวัน ขนมทานบ้างแต่ไม่มาก ถ้าทานก็พวก ขนมชั้น ฝอยทอง เต้าส่วน อะไรเทือกนั้น

แต่อยากได้ยินคนที่เคยผอม แล้วอ้วนได้สำเร็จ

อ้อ สูบบุหรี่ด้วย แต่ไม่จัด แต่ตอนงด ก็ไม่อ้วนขึ้นเลย เหล้าเบียร์ทานพอเป็นกระสาย ไม่ใช่ขี้เมา…

นอนวันละเจ็ดถึงแปดชั่วโมง

ไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ไม่เชื่อดูรูปตอนเตะบอล มัน..มัน..มัน..

เป็นเช่นนี้

อยากอ้วนเว้ยยยยยย

กรุณาอย่าเพิกเฉย จงเอ็นดูและให้คำแนะนำเดี๋ยวนี้ !!

สวัสดีครับผอม

บทสนทนาของมิตรสหายนั้นบ่งบอกได้ว่า พวกเขารู้จักกันแค่ไหน อย่างไร

เมื่อเวลาผ่านไป บทสนทนา ก็มักจะวกวนมาในเรื่องเก่าๆมั่ง เรื่องอำสมัยไหนต่อไหนบ้าง ให้ได้หัวเราะกัน ฮากันเป็นธรรมดา คำถามอย่างว่า “เห้ย มรึงยังใช้น้ำมันเครื่องลูบผมให้เรียบหรือเปล่า” จึงได้ยินอยู่

คำถามว่า “ไปงานแต่งใครมามั่ง” กลายเป็น “เออ วันก่อนไปงานศพ… เจอไอ้… แม่ง…บลาบลาบลา” หรือไม่ก็ออกแนวว่า “เมียกรูท้องอีกแล้ว คราวนี้เพศหญิงหวะ” แล้วก็จะมีเสียบกระซิบเบาๆในวง พอให้ได้ยินว่า “เวรกรรมมีจริงตะมรึง” เหอๆๆ

บทสนทนายอดฮิต ก็ยังมีเช่น “มึงโกรก หรือ มึงถอนวะ” “โห ไม่เจอกันพักเดียว ไปเยอะแล้วนะ รุกล้ำมาก” “โห ลูกโตกว่าแม่แล้ว” เรื่องหน้าเหี่ยว ผมขาว อ้วนลงพุง ก็เป็นยอดหัวข้อสนทนาของเพื่อนๆเป็นอย่างยิ่ง

จบงานวันนั้น หลายคนได้รู้จักกกับเฟสบุ๊คเป็นครั้งแรก และ ก็หวังว่า ครั้งหน้าคงมากันมากๆเช่นนี้อีก สนุกดีออก

เลี้ยงรุ่นกันย่อยๆ มากันไม่มากอย่างที่ตั้งใจ แต่ก็ไม่น้อยกว่าที่คาดไว้ เรามาทานกันที่พระรามห้า ร้าน สวนกุหลาบ วันที่ 14 ที่ผ่านมานี้เอง มากันสามสิบกว่าคน หน้าตาก็พอดูได้ ไม่ตกใจอย่างที่คิด บางคนหน้าไม่แก่ลงเลยนะ อย่างคุณแหลมงี้ เต่งตึงไม่เปลี่ยน ร้านที่เราทานนั้น เราจองไว้สี่โต๊ะซึ่งก็พอดีกันกับคนที่มา

นี่ก็เพื่อนเก่าแก่ นานๆพบกัน ก็แจกแจงความคืบหน้าในหน้าที่การงาน ชีวิตครอบครัว รวมไปทั้งเรื่องเหลืองแดง ไปนั่น สังเกตนะครับว่าหน้าตาสดใสไม่มึนเมาสุรากันเลย

มีทั้งโยธาไฟฟ้าเครื่องกล และ ผู้บริหาร ครบ สร้างโรงงานได้เลย คนขวาล่าง พี่กิต คนจัดการงานนี้กับพี่ป๋อง ชนาวิทย์ยืนอวดกล้ามทางซ้ายสุด พี่ย้งนับตังค์เพลินก็มา พี่แหลมมาดเข้มยืนยิ้มตาหยี (กินเหล้าแล้วตางี้ทุกที) ส่วนstrange loop พยายามทำหน้าให้เด็กที่สุด ซึ่งก็ได้ผลนิดหน่อย ได้ประมาณอายุสี่สิบ อิอิ

เนื่องจากสวยสดงดงาม เธอเหล่านี้คือ วิศวกรเกษตรสาว ที่หาได้ยากยิ่งเข็มในมหาสมุทร เลยขอแจมถ่ายด้วย พี่หยิก ขวาสุดเป็นอาจารย์สอนดำน้ำด้วยครับ (จะสอนทำไม ดำมาตั้งกะเรียนมัธยมจนมหาลัยแล้ว)

ภาคไฟฟ้ารวมกัน ..แล้วอย่าควักเครื่องคิดเลขมาเล่นแรนด้อมล่ะ นี่ยังขาดอาจารย์หลายคนนะที่ไม่ได้มา อีกทั้งหลายเซียนก็ขาดหายไป คราวหน้าคงได้เจอกันครบๆนะครับ

พี่ต่อกับพี่พัฒน์ (คุยกันมั่งก็ได้)

สองผู้ยิ่งใหญ่ของภาคไฟฟ้า พี่พัฒน์ พี่บู๊ ตอนนี้เป็นคอนเซ้าท์ใหญ่ทั้งคู่

ภาคเครื่องกลห้าคน เอาหน่อย

อาหารจีนอร่อยท้อง แถมมีนักร้องกิติมศักดิ์ มาขับกล่อมเพลงให้อร่อยหูอีก (มันร้องไม่เลิก) พี่ป๋อง พี่เอ้ พี่แหลม

คนนี้ก็มาครับ โต้โผใหญ่ (สังเกตุพุง) พี่ป๋องเรานั่นเอง โชว์ลีลาทั้งเป็นคนจัด โฆษก และ นักร้อง…

เพื่อนๆที่ชอบร้องเพลงก็คว้าไมค์มา ร้องกันเป็นที่สนุกสนาน นี่พี่ไห่ ร้อง เพลง my way ได้เพราะมากๆนะครับ ส่วนพี่คอนบึ่งมาจากกบิลบุรี น่าปรบมือให้ครับ

พี่เอ้ ก็คาราบาวตามถนัด (เห็นแอบร้องเพลง Nobody อยู่พักนึง แต่หน้าไม่ได้เลยกลับมาแถวๆคาราบาว)

หลานๆก็ทนไม่ไหว เพราะเพลง ลุงๆอาๆ มันเชยสิ้นดี จึงขอร้องเพลงวัยรุ่นแจมด้วย

ส่วนคนนี้ ไม่สนอะไร ตุ้ยๆๆๆๆ คนเดียว

ไว้มาเล่าเพิ่มวันหลัง

สวัสดี

วันก่อนไปหน้างานก่อสร้าง มีเวลาว่างนิดหน่อยก็ได้แวะไปเดินเที่ยวตลาดในอำเภอ ลองถัน อากาศร้อน แต่มีคนอยากทานอาหารบ้านๆ ซึ่งต้องไปซื้ออาหารและเครื่องปรุงเพิ่มจึงเดินทางกันไป แม้ว่าอากาศจะร้อน แต่แดดไม่มากนัก เราเลยเดินวนรอบตลาดเล่นสักพัก

สภาพหน้าทางเข้าตลาด เดินต้องระวัง เพราะที่นี่มิใช่แค่คนเดินซื้อของ แต่พี่แกขี่มอเตอร์ไซด์เข้าไปถึงซอกซอยที่เขาขายของกันด้วย ประหนึ่งมอเตอร์ไซด์เป็นอวัยวะชิ้นหนึ่งของเขา เหมือนเท้า เหมือนมือ ที่นี่คนต้องหลบมอเตอร์ไซด์ เป็นเรื่องปกติ

ตลาดไม่ใหญ่ไม่โต มีขายตั้งแต่ของใช้ประจำวัน ผัก เนื้อสัตว์ต่างๆ เสื้อผ้า และ เครื่องใช้ไฟฟ้า บรรยากาศย้อนยุคเหมือนตลาดเก่าแถวเยาวราช หรือ โบ๊เบ๊บ้านเราสักสิบห้าปีก่อน..วันนี้เขาว่าสะอาดแล้ว ปกติจะ เขรอะกว่านี้ เดินไปมาเห็นเขามีพวกสัตว์ประหลาดขายด้วย กบ งู ก็มี

ของใช้ประจำวัน มีขายกันในราคาย่อมเยา โอโม่ก็มีนะครับ พวกขนมถุงๆต่างๆก็มีมาจากเมืองไทยไม่ใช่น้อย ของที่นี่คุณภาพไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้ายนัก

เราเดินชมตลาดสบายใจ วันนี้เขาเกิดอยากกินส้มตำกัน เลยหาของปรุงกันที่ตลาดนี้ ไม่ได้ถ่ายตรงที่เขาขายไก่เป็นๆไว้ เขาขายกันเป็นตัวๆ จับใส่ถุงดำเจาะรูให้โผล่หัว น่าเวทนายิ่งนัก ปลาที่นี่เขาไม่ได้ใช้มีดเลาะเกล็ดนะครับ มีกรรไกรอันเดียว ตัดฉับๆ เอาเกล็ดออกได้ เอาไส้เส้ยออกได้หมด เก่งมาก

อาหารเวียดนามมีผักเป็นส่วนประกอบเยอะครับ มีทั้งที่ปรุงในกับข้าว และ ผักสด วางเป็นจานๆ คล้ายเครื่องเคียงมาตรฐาน มาอยู่สักพักก็เริ่มชินที่จะมีผักสดๆกิน ประกอบอาหารมื้อต่างๆ ผักที่นี่มีหลายชนิดหลายแบบ ล้วนแล้วแต่เรียกไม่เป็นสักอย่าง แฮะๆ ความรุ้เรื่องผักของผมไม่ใช่ศูนย์นะครับ อาจจะถึงขั้นติดลบกันทีเดียว คนเดินซื้อยังไม่มากนัก แต่สังเกตได้ว่า นอกจากเดินแล้ว เขาขี่แมงกะไซด์เข้ามากันเลย ไม่ลงด้วยนะครับ นั่งซื้อกันซะอย่งนั้นเชียว หมวกกันน๊อคที่นี่มีหลายรูปแบบมาก ที่สวยๆเป็นแฟชั่นก็มี หมวกโดเรมอน มิกกี้เมาส์ก็เห็น

จะกินส้มตำก็ต้องหามะละกองามๆ นี่มาเจอที่นี่ เขาปอกและสับโชว์ไม่ด้วย จะได้ไม่สับสนกับมะละกอสุก

ซื้อของต้องพูดภาษาได้บ้าง ผมไม่ได้ แต่เพื่อนผมพูดได้ แม้ว่าพูดได้ สำเนียงในแต่ละที่ก็ต่างกันอีก อย่างที่ลองทันนี้ เขานับเงินออกเสียงไม่เหมือนในเมืองเท่าไหร่ ฟังแล้วก็งงๆ อันนี้ซื้อกุ้งแห้งกิโลนึง เสร็จแล้วก็ไปสอยมะนาวมาอีกสิบลูก มะนาวเขาไม่เปรี้ยวจัดเหมือนบ้านเรา เห็นไหทางขวาสุดไหมครับ นั่นละ ชนิดหนึ่ง ของปลาร้า ใช้ปรุงส้มตำได้ แต่เราไม่ได้ซื้อมา เพราะกลัวผิดสำแดง อีกอย่าง เข้าใจที่บ้านเพื่อนขนมาจากบ้านเราไว้แล้ว พริกขี้หนูที่นี่ไม่เผ็ด เลยไม่ได้ซื้อ ใช้ส่งมาจากเมืองไทยเหมือนกัน

เป็ดย่างอร่อย เข็นขายเป็นตัวๆ

ถ่ายไว้หน่อยว่ามาเดินจริงๆ ปกติไม่ค่อยจ่ายตลาด มักซื้อสำเร็จรูปมากกว่า มาเดินบ้างก็เปิดหูเปิดตาดีครับ

สวัสดี (ลองถัน เวียดนาม)

(มันมากับไข้)

เหงาให้มันมากๆเข้าไว้ หากไม่อยากเหงา

อยากอิ่ม จงหิวให้หนัก ให้นาน ให้ต่อเนื่อง หิวให้สุด

อยากง่วง จงนอน นอน และนอนให้มันตายไปข้างหนึ่ง

ไม่อยากตก จงอย่ากลัวที่จะตก

*********************

คนเราเป็นอย่างนั้นได้ไม่ตลอด

เมื่อตกถึงก้นบึ้งแล้ว

จะตกไปไหนได้อีก

มีแต่พุ่งขึ้นได้เท่านั้น

*********************

อยากมีคนเข้าใจ จงเข้าใจคน

อยากมีคนรัก จงรักคน

อยากหนักแน่น อย่าพิรี้พิไร

อยากจะไป อย่าหยุดนานๆ

*********************

Yes , สวัสดี

What happens when nothing happens? (อ่านมาจากหนังสือ A Secret Pulse of Time)

16 กรกฎาคม 2505 นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส นาย Michel Siffre มีคำถามนี้ในหัว และเขาพยายามค้นหาคำตอบ ด้วยวิธีของเขาเอง อิงกับหลักวิทยาศาสตร์ที่เขารู้จัก เขาเดินทางดำดิ่งลงไปในถ้ำลึกใต้เทือกเขาแอลป์ และใช้ชีวิตในความมืดใต้ดินที่มีความลึกเป็นร้อยเมตร เขาไม่ได้นำทั้งนาฬิกา และ สิ่งบอกเวลาอื่นใดลงไปด้วย เขาเตรียมสิ่งของที่จำเป็นต่อการดำรงชีพลงไป เช่น เตนท์ อาหาร และ ไฟฉาย (ที่ใช้เฉพาะตอนจดบันทึกและเมื่อต้องเดินไปมาในถ้ำ) ไฟที่ใช้มีค่าใช้จ่ายสูงมากตามเวลาที่เปิด ดังนั้นเขาจึงแทบไม่ได้ใช้เลยถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เขาตัดขาดกับโลกภายนอก มีเพียงสิ่งเดียวที่เขายังเกี่ยวเขาไว้กับโลกภายนอก นั่นก็คือ การยกหูโทรศัพท์แจ้งด้านบน ว่าเขากำลังทำกิจกรรมใดอยู่ เขาจะโทรศัพท์รายงาน ผู้สังเกตุการณ์บนพื้นโลก ในยามที่เขาทำกิจกรรมต่างๆ เช่น เมื่อตื่นนอน ทานอาหาร เข้านอน เป็นต้น

เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีแสงเช้าค่ำ ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว เวลาดูเหมือนเดินเร็วกว่าที่คิด

เมื่อเขาใช้ชีวิตในความมืดที่ไร้เครื่องบอกเวลา เขาพบว่า การประเมินช่วงเวลาระหว่างสองเหตุการณ์ มีความผิดปกติ เช่นเมื่อเขาโทรแจ้งว่าตื่นนอนแล้ว หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงเขาเริ่มกินข้าว เมื่อเขาเริ่มกินข้าวเช้า เขาโทรแจ้งอีกที และนักวิทยาศาตร์ก็บันทึกเวลา และช่วงห่างตั้งแต่ตื่นจนเขาเริ่มทานอาหาร ซึ่งปรากฎว่ายาวกว่าหนึ่งชั่วโมงตามที่มิเชลล์คิดมากโข เวลาในหัวของมิเชลล์สั้นกว่าความเป็นจริง 

เวลาเป็นสิ่งที่ร่างกายคนเราวัดไม่ได้ ร่างกายคนเรามีเครื่องวัดหลายอย่าง ผิวเราวัดอุณหภูมิ วัดการสั่นสะเทือน วัดการเคลื่อนไหว ตาเราวัดคลื่นแสง  หูเราวัดขนาดของเสียง..แต่เรา มนุษย์ไม่มีอวัยวะใดที่วัดเวลาได้อย่างแม่นยำ..เราต้องพึ่งสิ่งภายนอกในการบอกเวลาให้เรารู้

มีครั้งหนึ่งเมื่อทานข้าวเที่ยงเสร็จ เขารู้สึกเพลีย จึงงีบนอน เมื่อตื่นขึ้นมาเขาแจ้งไปด้านบน ว่าได้งีบไปสั่ราวๆครึ่งชั่งโมง แต่ในความจริงคือ เขานอนไปแปดชั่วโมงเต็มๆ เขาหลงไปในเวลาเมือไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาทดลองเปิดแผ่นเสียงที่รู้ว่ามันมีความยาวสี่สิบนาที อย่างน้อยเขาสามารถประเมินเวลาได้จากการเริ่มและหยุดแผ่นเสียง แต่เมื่อแผ่นเสียงจบลง เงียบสงัด ไม่มีการเคลื่อนไหว เขาก็หลงในเวลาอีก เขาไม่สามารถบอกได้แม่นยำว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่

ความหลงและสับสนในเวลานั้น เกิดขึ้นในความคิดของเขา แต่ร่างกายเขากลับไม่หลง นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการติดอุปกรณ์วัดค่าต่างๆในร่างกายเขาไว้เพื่อบันทึก การเปลี่ยนแปลงของร่างกายในรอบเวลาในหนึ่งวันไว้ด้วย เพื่อศึกษาว่า ร่างกายเรามีนาฬิการ่างกายจริงหรือไม่ และมันเดินคงที่หรือไม่ 

น่าประหลาดว่า ร่างกายเขาไม่ได้หลงเวลา ร่างกายยังทำตัวเหมือนว่าหนึ่งวันมียี่สิบสี่ชั่วโมง ร่างกายโดยอัตตโนมัติ ยังคงทำงานตามรอบของมัน ปล่อยน้ำย่อย ผลิตสารต่างๆ ตามแผนเวลาปกติเหมือนยามที่เขาอยู่บนดิน มีแสงแดด และรู้เวลา..เขายังคงตื่นนอนเฉลี่ย สิบหกชั่วโมง และนอน แปดชั่วโมง รอบเวลาหนึ่งวันที่ร่างกายเขาทำงาน ผิดเพี้ยนไปไม่เกิดครึ่งชี่วโมงต่อวัน นั่นคือร่างกายเขา แต่ในหัว เขาสับสนเรื่องเวลาอยู่ตลอด

14 กันยายน ปีเดียวกัน เขาถูกนำขึ้นมาจากใต้ดิน เขาบันทึกไว้ว่า วันที่คนนำเขาขึ้จากใต้ดินคือวันที่ 20 สิงหาคม ซึ่งแสดงว่าเขานับเวลา ช้า ไปกว่าจริงราวๆ ยีสิบห้าวัน (จากประมาณหกสิบวัน) ต่อมาในปี  2515 เขาทำการทดลองซ้ำอีกที คราวนี้เขาตั้งเป้าจะอยู่ใต้ดินนาน 205 วัน โดยมีองค์กรนาซ่า เป็นหน่วยวิจัย และเมื่อการทดลองจบลง เขานับวันหายไปถึงหกสิบวัน

มีคนทดลองอีกหลายคน และได้ผลคล้ายๆกัน สามารถสรุปเป็นข้อสังเกตุได้ว่า เมื่อคนเราอยู่ใต้ดิน มืด ไร้เครื่องบอกเวลา ไร้สิ่งให้จังหวะ ในตอนแรกร่างกายจะเริ่มปรับตัว จากนั้นจะอยู่ในวงจรวันที่มีความยาวค่าหนึ่ง ซึ่งมักจะยาวกว่าวันหนึ่งจริงๆเล็กน้อย ตั้งแต่ยี่สิบสี่ชั่วโมงกว่าๆ จนยี่สิบหกชั่วโมง เมื่อร่างกายปรับตัวแล้ว ร่างกายจะคงรักษาจังหวะหนึ่งวัน (ที่ร่างการทำสิ่งต่างๆเช่นการควบคุมฮอร์โมน การปรับความดันเลือด) ไว้คงที่ได้ดีเลิศ ในระดับผิดพลาดเพียงไม่กี่นาทีต่อหนึ่งรอบวันนั้นๆ แต่แม้ว่าร่างกายจะทำงานคงที่ แต่เวลาในหัวของเขากลับไม่แน่นอน ยาวสั้นบอกไม่ได้ เขาสับสนว่าเขาอยู่ในชั่วโมงไหนของวัน เขาสงสัยและไม่มั่นใจว่า ตั้งแต่เขาตื่นจนเริ่มทานช้าว มันผ่านไปสิบนาที หรือ ครึ่งชั่วโมง….นั้นคือเวลาในหัว มันไม่ทำงานเป็นอันเดียวกับ เวลาร่างกาย หรือ เวลานาฬิกา…

เเวลาอิงกับการเคลื่อนไหว

เวลาร่างกายขึ้นกับการสั่งงานจากระบบประสาท สมอง ด้วยตารางการสั่งงานที่แม่นยำ แต่ในขณะเดียวกัน เวลาในความคิดนั้นกลับไม่แม่นยำ มันขึ้นกับบางสิ่งบางอย่าง สิ่งนั้นคือ “การเคลื่อนไหว” หรือ “การมีอะไรเกิดขึ้นให้เห็น” ถ้าเราอยู่ในที่ๆไม่มีอะไรเคลื่อนไหว (แม้กระทั่งร่างกายเราเอง เช่นการกระดิกนิ้วเป็นจังหวะ) เราจะเริ่มนับเวลาไม่ถูก เพราะไม่มีอะไรมาอ้างอิง เรารู้ว่า เราใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการหุงข้าว สิบนาทีในการเจียวไข่ เพราะเราอ้างอิงการเคลื่อนไหวในกิจกรรมนั้นๆเทียบกับเวลาของนาฬิกา เมื่อเราทำไข่เจียวในครั้งต่อไป เราก็จะประมาณเวลาได้ เนื่องจากเราเห็นการเคลื่อนไหวของเราในการทำ และ เทียบเคียงกับความทรงจำในเวลานาฬิกาที่ใช้ไป.. หากแต่ถ้าไม่มีการเคลื่อนไหว เราอยู่นิ่งๆ เราจะไม่มีอะไรแสดงการผ่านไปของกิจกรรม เราเทียบเคียงกับคลังความจำไม่ได้ ดังนั้นเราจึงบอกเวลาคลาดเคลื่อน…

เมืออยู่ในสมาธิ เวลาจึงผ่านไปเร็ว

วงจรเวลาของแต่ละคนไม่เหมือนกันขึ้นกับพันธุกรรม และ พฤติกรรมซ้ำๆ คนที่นอนดึกตื่นสาย มักเกิดจากร่างกายมีโปรแกรมอย่างนั้น ดังนั้นเราจึงต้องทำใจยอมรับว่า บางคนเป็นนกฮูก (นอนดึกตื่นสาย) บางคนเป็นนกกระจอก (นอนไว้ตื่นเช้า) ดังนั้นบางคนจึงตื่นยาก มันฝืนร่างกายเหลือเกิน หรือ บางคนทำงานกลางคืนได้ดีกว่ากลางวัน ลองสำรวจวงจรดู คุณอาจเป็นพันธ์นกฮูก (และนั่นเปลี่ยนยากมาก)

นาฬิการร่างกายอยู่ที่ไหน..อยู่ในเซลทุกเซลล์ เหมือนทุกเซลล์มีนาฬิกาทราย เมื่อครบรอบก็คว่ำใหม่ สลับไปมาไม่หยุด ตับสามารถแลกเปลี่ยนข้อมู่ลเวลากับอวัยวะอื่นได้ด้วย เป็นไปได้เพียงนั้น แต่ถ้าทุกเซลล์มีนาฬิกา แน่นอนมันต้องมีวันเดินเพี้ยนจากกัน แล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่อมันเพี้ยนกัน ร่างกายไม่งงแย่รึ แต่เรื่องนี้็ธรรมชาติก็ได้คิดไว้แล้ว และให้เราทุกคนมีนาฬิกากลางไว้คนละเครื่อง เรามีนาฬิกากลางอยู่คนละอัน อยู่เหนือสันจมูก ลึกลงไปในสมองของเรา  มันทำหน้าที่ รีเซต นาฬิกาย่อยๆในเซลล์ครับ แล้วมันเซตได้อย่างไรล่ะ

ในรอบหนึ่งของวัน ประมาณยี่สิบสี่ขั่วโมงแตกต่างกันไปตามบุคคล ไม่เกินครึ่งชั่วโมง และ รอบนี้จะคงที่สำหรับคนๆหนึ่งตลอดอายุขัย ผิดเพี้ยนในหลักนาทีเท่านั้น ที่น่าทึ่งคือแม้เราตายแล้ว นาฬิการ่างกายยังคงทำงานต่อไปได้อีกระยะ แม้ว่ารอบของเราจะยาวกว่าวันจริง ไม่เป็นปัญหา ทุกเช้า เราจะเซตนาฬิกาใหม่ ขึ้นรอบใหม่ได้ ด้วย..แสงแดด เมื่อนาฬิกากลางที่อยู่บริเวณลึกลงไปในสมอง แถวๆเหนือสันจมูกต่อเนื่องกับหนังตา ได้รับแสงแดด มันจะเริ่มกระตุ้นการทำงานของนาฬิกากลางให้เริ่มวงจรวันใหม่ของร่างกาย….

เวลาที่สมองทำงานแก้ปัญหาได้ดีคือช่วงสิบโมงกว่าๆ เวลาบ่ายๆ เป้นเวลาเหมาะสำหรับงานรูทีนที่ไม่ต้องใช้ความคิดมากนัก การนอนหลังอาหารสักสิบนาที ช่วยให้การทำงานดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เวลาที่เหมาะจะมีเซกส์คือช่วงเช้า (แต่คนเรามักมีตอนกลางคืน) ห้าโมงเย็นเหมาะที่จะออกกำลังกายย

เวลาที่หยุดนิ่ง

HM เป็นผู้ป่วยในอเมริกา นักวิทยาศาสตร์บันทึกทดลองอาการของเขาต่อเนื่องนานหลายปี เขาไม่มีความจำ ถ้าคุณเจอเขา แล้วออกจากห้องไปห้านาที เมื่อกลับเข้ามาใหม่ เขาจำคุณไม่ได้ และทักทายคุณเหมือนไม่เคยเจอกันมาก่อน สิ่งที่เขาได้ยิน ที่เขาพูด เมื่อผ่านไปสองสามนาที เขาก็ลืมหมด..แต่ความสมัยเด็กยังมี เขามีความจำจนถึงเวลาอายุหนึ่ง จากนั้นก็ขาดหายไป เขาใช้ชีวิตแค่ในปัจจุบันล้วนๆ อดีตและอนาคตไม่มีค่าหรือความหมายใดๆสำหรับเขา คนทั่วไปมองชีวิตเหมือนหนัง คือมีแผ่นฟิลมต่อนต้น ตอนนี้ และตอนต่อไป ต่อเนื่องกันไป แต่สำหรับเขา ชีวิตเหมือนแผ่นฟิลม์ที่สะเปะสะปะ เป้นชิ้นๆ ไม่ต่อเนื่อง สำหรับเขา ทุกๆขณะ มีความรู้สึกเหมือน “พึ่งตื่นจากฝัน” เสมอ…เขานับเวลาได้ไม่เกินยี่สิบวินาที หรือ สามสี่อึดใจ สำหรับเขา คอนเซปเรื่องเวลาเป้นเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ…เขาผ่าตัดสมองและไปกระทบกับส่วนที่ควบคุมเรื่องความจำ..จึงเป็นเช่นนี้

อะไรคืออดีต ปัจจุบันยาวนาวเท่าไหร่ วินาที นาที หรือ เท่าไหร่ อนาคตต่อกับอดีต ตรงปัจจุบัน ปัญหาคือ ปัจจุบันนั้นกินเวลาเท่าไหร่ อะไรคืออะตอมของเวลา

สวัสดี

วันก่อนเจอเพื่อนเซนต์ ไม่เจอมาหลายสิบปี เจอเพราะการเตะบอลนั้นเอง..ดูหน้าตาแล้วก็ไม่เปลี่ยนไปมาก จากสมัยเป็นลูกเสือ

ตอนนี้เป็นพ่อเสือกันหมดแล้ว..อิอิ เลยเอารูปมาโพส ย้ำเตือนอดีต ว่านานแล้วจริงๆ อิอิ

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นลูกเสือนะ ไม่รู้ยังมีเรียนไหม หรือว่าเขาเลิกกันแล้ว

เห็น Strangeloop ไหมครับนั่งไหน..

อิอิ

สวัสดี

ไฟดับ อ้าว หมดกัน

ร้อน

ทำงานก็ไม่ได้..เห้อ

เหงื่อเริ่มหยด..

ร้อน

************************

จดจ่อแน่วแน่ รู้เนื้อรู้ตัว มีสตินั้น ต้องมีความตั้งใจแน่วแน่แค่ไหน

เปรียบเสมือนเราอยู่กลางทะเล มีมือที่มองไม่เห็นกดหัวเราจมน้ำ ขาดอากาศ ทุรนทุราย

ความแน่วแน่ ความตั้งใจ ในการโงหัวขึ้นเพื่อหายใจ มีเท่าไหร่

ก็เท่านั้นแหละ

ที่ใช้ในการดำรงสติในทุกขณะ

ที่ว่ายากคือเท่านี้ ที่ว่าง่ายก็คือเท่านี้

เมื่อมีสติเห็นความคิด
มองมัน ยึดมัน แน่วแน่กับมัน ไม่ตัดสิน ไม่ตกใจ ไม่ชอบ ไม่ชัง
ดูมัน เรื่อยๆ
ดูการเปลี่ยนแปลง

อะไรเปลี่ยนแปลง

ความคิดเป็นนามธรรมหรือรูปธรรม
ใครเคยเห็นความคิดได้บ้าง ใครเคยชั่งน้ำหนักมัน
หรือหาที่อยุ่ให้มันบ้าง
มันเป็นอะไรกันแน่ กินเนื้อที่หรือเปล่า

ความคิดทุกความคิดล้วนมิใช่ของๆเรา
ความคิดทุกความคิดล้วนจบลง และ เกิดใหม่ ซ้ำๆ
จนดูเหมือนเป็นกระแสความคิดเดิม อันเดิม
ความคิดมีฐานคือความจำ

ความจำคือชุดข้อมูลที่สมองบันทึกด้วยเคมีในหัว
ไม่ใช่ของจริง
สิ่งที่เราเรียนรู้ด้วยคำพูด ด้วยอักษร ล้วนเป็นความจำ
ล้วนผิดพลาดได้ ล้วนไม่จริง

ทดสอบ
ตื่นเช้า
แวบแรกคิดอะไร
แวบแรกมีเราไหม
โลกใหม่

เดจาวู
นี่เคยเกิดขึ้นแล้ว
พูดกับคนนี้แบบนี้
คนนี้ตอบมาแบบนี้
ที่นี่
เคยเกิดขึ้นแล้วนี่นา
วูจาเด

ถ้าโลกเพิ่งมีเมื่อห้านาทีก่อนนี้ละ
สิ่งที่เรารู้ที่เราจำได้
เหมือนทอดยาวย้อนอดีตไปหลายสิบปี
แต่ถ้ามันเพิ่งถูกบันทึกในสมองเมือห้านาทีมาแล้วล่ะ
จะบอกได้อย่างไรว่าไม่จริง

ถ้าโลกเกิดขึ้นทุกขณะจิตล่ะ

..ดับ
เกิด..
ดับ..
เกิด..

Two drifters off to see the world.
There's such a lot of world to see.

คู่สอง ลอยล่อง ตามชะตา 

ออกตามหา โลกแท้ ที่มีหลายใบ…

Moon River, wider than a mile,
I'm crossing you in style ….Some day.

Oh, dream maker, you heart breaker,
wherever you're going I'm going your way.

Two drifters off to see the world.
There's such a lot of world to see.

We're after the same rainbow's end--
waiting 'round the bend,
my huckleberry friend,
Moon River and me.

ฟังได้ที่หน้าหลักนะครับ

"Moon River" เป็นเพลงธีมประกอบภาพยนต์เรื่อง Breakfast at Tiffany's ในปี คศ 1961 ซึ่งในภาพยนต์ร้องโดยดาราสาว ที่ดวงตาสวยที่สุด ออเดรย์ แฮปเปิ้ล ได้ดูแล้ว เป็นหนังที่ล้ำยุคมาก ว่าด้วยเรื่องคนรุ่นใหม่ค้นหาความหมายชีวิตในเมืองใหญ่..ใครไม่เคยดูและเป็นคอหน้ง แนะนำให้หามาดู โดยเฉพาะคนที่ชอบ วิโนน่า ไรเดอร์ อยากให้เห็นออเดรย์ ในเรื่องนี้ คล้ายกันมาก

เป็นเพลงที่ถูกนำมาขับร้องใหม่หลายสิบหน ทั้งนักร้องดังๆ อย่าง แอนดี้ วิลเลี่ยม แฟรค์ ซินาตร้า หลุยส์ อาร์มสตรอง และอีกมากมาย เวอร์ชั่นที่นำมาแปะไว้ในเสปซนี้ เป็นเวอร์ชั่นของ นักร้องสาว ono lisa ซึ่งนำมาขับร้องแบบแจสเล็กน้อย

เนื้อโดย Johnny Mercer ทำนองโดย Henry Mancini 

ผมชอบเนื้อเพลงนะ ฟังแล้วมัน ทั้งเวิ้งว้าง ทั้งสัจธรรม

สวัสดี

อย่าเพิ่งเบื่อ เวียดนามนะครับ..

ที่นี่นิยมเป็ดพอสมควร มีเป็ดย่างขายเยอะ รสชาติคล้ายบ้านเราเป็นที่สุด แต่เขาจะหั่นชิ้นหนา เคี้ยวแล้วเหลิงปากมาก

วันก่อนเจอร้านขายหมี่ (เหลือง) หมุแดง บวก เกี๊ยว แล้ว อยู่ไม่ไกลจากตลาด เบียนต่าน บนถนน เลอทันทอน นัก ล่อไปสองชาม

อันนี้ทานบ่อยๆ เป็นหมี่น้ำของเขา เรียกว่า หมี่น้ำเนื้อ บุ๋นบ่อห้วย รสชาติคล้ายๆเส้นสดของเรา แต่น้ำซุปเขาไม่มีเลือด ออกใสๆ มีรสต้มยำเล็กน้อย เวลาทานบีบมะนาว เติมผัก และเติมพริกตามใจชอบ อ่อ แล้วเอาเข้าปากด้วยนะ

รสชาติต่างจากเฝอนะครับ ส่วนเฝอนั้น ถ้าให้ดีทานร้าน pho24 ก็อร่อยครับ มีทั่วเมือง

กลยุทธ์การตลาด..มีพริตตี้มาเชิญชวนเข้าร้านอาหารด้วย..วันนั้นไม่ได้กินอิอิ

อันนี้คือเกี๊ยวครับ ของโปรด โชคดีมีขาย

ร้านหนังสือมือสอง ไว้ซื้อพวกแมกกาซีนที่ชอบ ราคาถูกดี นิตยสารแบบพวก Scientific America, Harper, Wired ก็มี เพิ่งหาเจอร้านเดียว แถมมีแนว non fiction ไม่มาก สู้ที่ฮานอยไม่ได้ ที่นั้นเคยเจอร้านที่ชาวอังกฤษเป็นเจ้าของ..

ร้านหนังสือในดิสทริคห้า ใหญ่โต แต่มีภาษาอังกฤษน้อย

นี่ก็ดีสทริคห้า ร้านหน้ามหาลัย ขายหนังสือตำราซะส่วนมาก สังเกตที่จอดรถนะครับ..

ขนมครกหน้ากุ้ง เห้ออ ทั้งหอม ทั้งอร่อย วันนั้นเตะบอลเพิ่งเลิก เดินเล่นแถวๆสนามบอลเลยเจอ

โบสถ์บนถนนมุ่งสู่ดิสทริคสาม อัลฟ่า โอเมก้าอีกแล้ว

อันนี้เมืองไทย เพิ่งไปทานมา เกม เมืองไทย อร่อยใช่หยอก ติดใจกลองที่หนุ่มใส่แว่นตี มันแปลกดี เรียกว่าอะไรหนอ

สวัสดี

อันไหนชูใจ ปิติ มานะ มากกว่ากัน

เสือแดง รสชาติคล้ายกระทิงแดงผสมมะนาว

ชูใจ ให้หายเหนื่อย หลังเล่นกีฬากลางแดด

ไซ่ง่อนเบียร์ เขากินใส่น้ำแข็งกัน ก้อนสี่เหลี่ยมใหญ่เกือบเท่าปากแก้ว เบียร์รินแล้วจึงใส ทานได้เรื่อยๆ ทานไปไม่ถึงเท่าไหร่ พนักงานก็จะมาคีบน้ำแข็งที่ละลายไปบ้างออก แล้วเปลี่ยนก้อนใหม่ให้ เรียกว่า ก้อนเล็กไม่ได้ เขาไม่ยอม

ชูใจ ให้บทสนทนาระหว่างมื้อ คล่องแคล่ว สนุกสนาน

กาแฟเวียดนาม รสขมเข้ม ผสม นมข้น คล้ายกาแฟเย็นบ้านเรา แต่ปริมาณน้อยกว่ากันครึ่งต่อครึ่ง ในขณะที่เอฟเฟค แรงกว่าเราสองเท่า

ชูใจ ให้ เต้นเร็ว ตาค้าง

อันนี้ไม่รู้ชูใจหรือเปล่า

สวัสดี

 

ภาพอะนิเมชั่นคุ้นตา ต้นฉบับจากเรื่อง เรือดำน้ำสีเหลือง

ตอนผมสองขวบกว่าๆ วง “The Beatles” ก็ประกาศยุบวง อัลบั้มสุดท้ายที่สมาชิกทั้งสี่คนเข้าทำการบันทึกเสียงคือ อัลบั้ม “Abbey Road,” โดยมีเพลง "I Want You (She's So Heavy)" เป็นเพลงสุดท้ายที่มากันครบ..จอห์น เลนนอนประกาศออกจากวงเดือนกันยาปี 1969 แต่ปิดข่าวเนื่องจากยังต้องมีเรื่องสะสางทางกฎหมาย ส่วนพอล แมคคาร์ทนี่ ประกาศออกเมื่อมกราคมปี 1970..วงถึงจุดอิ่มตัวหลังจากโลดแล่นในทศวรรษที่หกสิบมาเต็มสิบปีพอดี…

บีทเทิลส์ เป็นวงที่กำเนิดจากประเทศอังกฤษ มีสมาชิกสี่คน คือ จอห์น เลนนอน พอล แมคคาร์ทนี่ย์ จอร์จ แฮริสัน และ ริงโก้ สตาร์ (ช่วงแรกๆ ไม่ใช่คนนี้ แต่มือกลองคนแรกไปเอาดีทางเขียนภาพ) ตั้งวงครั้งแรกปี 1960 จริงๆไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า ดังครั้งแรกในนาม เดอะบีทเทิลล์ ในปีนั้น ก่อนหน้านั้น สมาชิกต่างก็มีวงดนตรีอื่นมาก่อนแล้ว สลับไปสลับมา จนมาเป็นวงเดอะบีทเทิลส์

จอห์นเลนนอน เคยให้สัมภาษณ์ในปี 1964 เกี่ยวกับชื่อวง ไว้ว่า “ ผมอยากได้ชื่ออย่าง “คริกเกต” ซึ่งมีได้สองนัยยะความหมาย..คือเป็นทั้งแมลง และ กีฬา แล้วผมก็นึกถึงคำว่า Beatles ซึ่งมันก็เหมาะเหม็งทีเดียว ผมใช้คำสะกดว่า Bea แทนที่จะเป็น Bee เพราะถ้าใช้ Bee มันก็ไม่ได้สองความหมายอย่างทีต้องการนะครับ ผมก็เลยเปลี่ยนเป็น B-e-a แทนซะ…ที่ว่าสองความหมายก็คือ มันสื่อถึง เต่าทอง (Beetles) ซึ่งเป็นชื่อแมลง และยัง สื่อถึง Beat ซึ่งเป็นนัยยะ ของเพลงประเภท Beat Music” * ยังมีอีกกลุ่มที่เป็นนักเขียน ที่เรียกตัวเองว่า Beat ด้วย

เมื่อสี่เต่าทองโลดเต้น

แต่ก่อนหน้าที่จะมาลงเอยที่ชื่อวงนี้ พวกเขาผ่านการล้มลุกคลุกคลาน (แม้ไม่พร้อมกันทั้งสี่คนในวงเดียวกันก็ตาม) มาหลายวงแล้ว ดูตัวอย่างชื่อวงของเขาก่อนที่จะดังไปทั้งโลก

1957, "The Black Jacks." John Lennon and his best friend from high school, Pete Shotten. 
1957, "The Quarry Men," John Lennon,Pete Shotten, Rod Davis,Eric Griffiths, Colin Hanton
1957, "The Quarry Men"  John Lennon, Paul McCartney, Eric Griffiths, Len Garry and Colin Hanton
1958. "The Quarry Men"  John Lennon, Paul McCartney, George harrison, Len Garry and Colin Hanton
1959, "Johnny and the Moondogs." John, Paul, George, Colin Hanton, and John Lowe.
1960 "The Nerk Twins." John, Paul / Friends
1960 "The Beatals." John, Paul, George, and John's friend Stuart Sutcliffe.
1960, "The Silver Beetles." John, Paul, George, Sutcliffe.
1960, "The Silver Beats." John, Paul, George, Sutcliffe
June 1960 to "The Beatles," John, Paul, George, Sutcliffe
July 1960, "The Silver Beatles." John, Paul, George, Sutcliffe
August 16, 1960, "The Beatles," John, Paul, George, Sutcliffe

*ที่มา คัดย่อมาจากเนต

กับยอดนักชก แคสเซียส เคลย์ ฟุตเวิร์กผีเสื้อ ต่อยเจ็บเหมือนผึ้ง

เพลงบีทเทิลล์ นั่นคลั่งไปทั่วโลก และยังคงมีแฟนเหนียวแน่นมาจนบัดนี้แม้ล่วงผ่านมาสามสิบสี่สิบปีแล้ว ปัจจุบันแม้กระทั่งวัยรุ่นอายุน้อยกว่า วง ก็ยังตามฟังกันเป็นเรื่องเป็นราว เพลงต้องมีดีไรมั่งนะ ไม่งั้นไม่ฟังมายาวนานหรอก ผมก็เป็นคนที่ฟังบีทเทิลส์มาตั้งแต่เด็ก ฟังเพราะพี่ๆฟังกัน เราก็ตามฟังกับเขาด้วย สมัยก่อนไม่รู้จักวงดนตรีไทย ฟังแต่สากลเป็นหลัก และก็บีทเทิลส์นี้แหละที่ทำให้สนใจภาษาอังกฤษ เพราะอยากเข้าใจว่าเนื้อเพลงมันร้องว่าอย่างไร แปลว่าอะไร จำได้ว่า มีวิทยุเครื่องหนึ่ง โซนี่ เปิดเพลงบีทเทิลส์ ซ้ำๆ กรอไปกรอมา เพื่อจะจดเนื้อเพลงออกมา ตอนนั้นพี่ชายอีกคนก็เล่นด้วย เป็นการฝึกการฟัง และ ศัพท์ได้อย่างวิเศษ (คือสนุก) เนื้อเพลงไม่ยาก ใช้คำบ้านๆ ฟังง่าย และจังหวะก็เพราะ ผมว่า เพลงบีทเทิลส์นี้ฟังง่าย แต่ไม่โหลนะ ฟังได้นาน…

จุดเด่นของวงนี้มีหลายอย่าง เสียงร้องของ พอล และ จอห์น นั้นก็เป็นเอกลักษณ์มาก เสียงไม่ได้ดีมาก แต่ เป็นโทนที่ฟังแล้วสบายหู แถมมี จอห์น เลนนอน ประพันธ์เนื้อ และ ทำนอง ร่วมกันหลายเพลง ทำให้ มีกลิ่น ความเป็นปรัชญาในเนื่อเพลงมากพอดู

The love you take
Is equal to the love you make.

"take these broken wings and learn to fly"
blackbird

When I find myself in times of trouble
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be.
Let It Be

  

บีทเทิลส์ยุคแรก

สมัยเล่นที่เยอรมัน

He's a real Nowhere Man, Sitting in his Nowhere Land,
Making all his nowhere plans for nobody.
Doesn't have a point of view, Knows not where he's going to,
Isn't he a bit like you and me?
Nowhere Man

 

Oh I get by with a little help from my friends,
Mm, I get high with a little help from my friends.
With a Little Help from My Friends

 

Woodstock

When I get older losing my hair many years from now,
Will you still be sending me a Valentine, birthday greetings, bottle of wine?
If I'd been out till quarter to three would you lock the door?
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four?
When I'm Sixty-four

Picture yourself with a boat on a river with tangerine trees and marmalade skies.
Somebody calls you, you answer quite slowly a girl with kaleidoscope eyes.
Lucy in the Sky with Diamonds
อัลบั้มนี้มีคนคิดพิเรนทร์ว่า เดอะบีทเทิลส์ ซ่อนนัยยะ ชื่ออัลบั้ม เป็นชื่อยาเสพติดหลอนชนิดหนึ่ง LSD ซึ่ง เขาก็ออกมาปฎิเสธ

 

She's leaving home after living alone for so many years.
The Beatles: John Lennon, Paul McCartney
She's Leaving Home

 

“Who knows how long I've loved you, you know I love you still. Will I wait a lonely lifetime? If you want me to I will.”
I will

กับ ซัลวาดอร์ ดาลี ราชาเซอเรียล

ในความเห็นเสี่ยวๆของผมนั้น เหตุที่วงเดอะบีทเทิลส์ ดังได้นาน มาตลอด เพราะพวกเขาไม่ย่ำซ้ำรอยเดิมของตัวเอง อาจกล่าวได้ว่า ช่วงปีสองปีแรก เป็นช่วงที่พวกเขาโด่งดังมากที่สุด เพลงในยุคแรกนั้น เป็นเพลงสั้นๆ มีเนื้อหาวนอยู่กับเรื่องรักๆใคร่ ทำนองไม่ซับซ้อน เป็นร๊อคแอนด์โรลที่ย้งอิงกลิ่นอายเพลงของรุ่นพี่..She Loves You (Please, Please Me 1963) All My Loving (With The Beatles 1963)

ยุคต่อมาอาจเรียกได้ว่า เป็นยุคดนตรีแบบที่ซับซ้อนมากขึ้น คือหลังปี 1965 ไปแล้ว..ในช่วงนั้น เขาเริ่มเปลี่ยนแนวเพลงจาก ง่ายๆ ฟังติดหู เป็นเพลงที่มีโครงสร้างซับซ้อนขึ้น เนื้อหาก็ขยับไปสู่สิ่งอื่นๆมากกว่าแค่ความรัก เพลงที่ชอบก็เช่น Eleanor Rigby (Revolver 1966), Strawberry Fields Forever (Magical Mystery Tour 1967), In My Life (Rubber Soul 1965), All You Need Is Love (Yellow Submarine 1967), I Am The Walrus (Magical Mystery Tour 1967), Drive My Car (Rubber Soul 1965), Eight Days A Week (Beatles for Sale 1964), Yesterday (Magical Mystery Tour 1967)

จอร์จ แฮรีสันกับระวี แชงกา

ในปี1968 เดอะบีทเทิลส์ ไปพำนักกับกูรูชื่อดังในอินเดียนานถึงสามเดือน พวกเขาศรัทธา Maharshi นี้มาก แต่ภายหลังก็เกิดขัดแย้งกัน คล้ายๆทำนองว่า กูรูนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองสอนคนอื่น (ซึ่งผมไม่ค่อยเชื่อเดอะบีทเทิลส์ในแง่นี้นัก น่าจะเป็นเรื่องการตลาดมากกว่า ต้องการสลัดภาพที่ว่า เป็นฮิปปี้ ไม่สนใจศาสนาคริสต์) ในยุคนี้เองเป็นช่วงที่ผมคิดว่างานของวงขึ้นถึงจุดสุดยอด เป็นการเชื่อมต่อจากยุคที่สอง ที่มีเพลงซับซ้อน เข้าสู่ยุคท้าย คือยุคที่เขาทำงานในห้องอัดอย่างเอาจริงเอาจัง มีการใช้เทคนิคทางเสียง และ ความแม่นยำของดนตรีมากกว่าเดิม สำหรับในยุคนี้ผมชอบ With A Little Help From My Friends (Sgt. Pepper 1967), A Day In The Life (Sgt. Pepper 1967)Hey Jude (Hey Jude 1968)

 

กับ Maharshi

เดอะบีทเทิลล์แตกวงในปี 1969 แต่ไม่ประกาศจนปีรุ่งขี้น ในช่วงก่อนวงแตกนี้ มีงานหลายเพลงที่ผมติดใจเช่น Come Together (Abbey Road 1969Let It Be (Let It Be 1970) Here Comes The Sun (Abbey Road 1969) งานอัลบั้มชิ้นสุดท้ายคือ The abbey road การแสดงสดสุดท้าย เป็นการแสดงบนอาคารของสตูดิโอ แอปปเปิล ที่เป็นอาคารห้องบันทึกเสียงของวง

แสดงสดครั้งสุดท้ายพร้อมหน้า บนตึกแอปเปิล

ยอดขายรวมกันของเดอะบีทเทิลส์ มีมากว่า 166 ล้านแผ่น เฉพาะในอเมริกา วงเขามีเพลงที่ติดอันดับดีที่สุดตลอดการถึง สี่เพลงในสิบอันดับแรก (จัดโดยนิตยสาร Rooling Stone)

แม้ว่าวงจะหยุดไปนานกว่าสามสิบปีแล้ว แต่เดอะบีทเทิลส์ ก็ไม่ได้ทำเพลงเป็นดิจิตัลออกมาเลย มีเพียงอัลบั้ม หรือ สองอัลบั้ม ไม่นานมานี้ ที่ถูกรีมาสเตอร์ใหม่ และ เมื่อออกขาย ก็ขายดิบขายดีได้อีก เช่น อัลบั้ม “1” ซึ่งนำเอาเพลงที่ขึ้นอันดับหนึ่งมารวมกัน เมื่อออกขาย (เข้าใจว่าไม่เกินสิบปีมานี้) ก็ทำยอดได้ถึง 28 ล้านแผ่นทีเดียว

ดังนั้น วงการวิดิโอเกมส์จึงสนใจกับการนำ วงมาทำเป็นเกม อย่างที เกมอื่นๆนำร่องประสพความสำเร็จมาแล้วเช่น Guitar Hero คนทั้งวงการพยายามจีบให้เดอะบีทเทิลส์ยอมเซ้นสัญญา แต่ก็ไม่ประสพผล แม้กระทั้ง แอปเปิล ของ สตีฟ จ๊อป หรือ ไมโครซอฟฟ์ก็ก็ยังไม่สามารถโน้มน้าวได้

ล้อเลียนภาพปกแผ่นเสียง

ปกแผ่นเสียงชุดที่เปลี่ยนแนว Revolver

แต่ในปี 2006 MTV  โดยนาย ทอฟเลอร์ เจ้าของผู้ก่อตั้ง MTV ได้จ้างบริษัท Harmonix (ซึ่งเป็นบริษัทที่ทำเกมส์ กีต้าร์ฮีโร่ประสพความสำเร็จ) เพื่อเริ่มศึกษา โมเดล เดอะบีทเทิลส์ให้เป็นวีดีโอเกมส์ที่สุดยอดกว่าเดิม ด้วยความบังเอิญ ความไปรู้ถึง ลูกชายของจอร์จแฮริสัน และ เขาก็มีใจด้วย ทอฟเลอร์จึงเริ่มพูดคุยกับลูกชายของ จอร์จ แฮริสัน ถึงการนำเอาบีทเทิลส์ มาทำเพลงเป็นดิจิตัลประกอบสำหรับเกมส์  หลังจากการ การล้อบบี้ของ แฮริสัน ต่อ บรรดา คนที่ถือลิขสิทธิ์ เป็นเวลายาวนาน นั่นคือ พอล แมคคาร์ทนี่ย์ โอโนะ สตารร์ MTV ก็ได้ไฟเขียวให้นำเอาเพลงห้าเพลง จากคลังบันทึกของเดอะบีทเทิลส์ มาแปลงเป็นดิจิตัล และ ทำโมเดลเกมส์ เพื่อทำเป็นตัวอย่างให้ แมคคาร์ทนี่ย์ดู

สองปีต่อมาเมื่อการพรีเซนต์เดโมเกมส์ ได้รับการยอมรับ จากเดอะบีทเทิลส์ ซึ่งว่ากันว่า เป็นเดโมที่น่าประทับใจมาก และ ด้วยข้อเสนอที่ให้ ผลตอบแทนที่มหาศาลมาก และยังเป็นการต่ออายุ เพลงเดอะบีทเทิลส์ ให้คนรุ่นใหม่ได้อีก อีกทั้งเพลงดิจิตัลในเกมส์ ก็ไม่สามารถแพร่ ก๊อปปี้ได้ในรูปแบบ เอมพีสาม แต่ต้องดาวน์โหลดผ่านเกมส์คอนโซลเท่านั้น เรียกว่ามีการควบคุมการแพร่ะได้ พอลแมคคาร์ทนี่ย และพวกจึงยอมเซ้นสัญญาในที่สุด MTVก็เร่งทำเกมส์นี้ออกมา จนบัดนี้ เมื่อไม่นานมานี้ คือ เก้ากันยา ปีนี้ ก็ได้ฤกษ์วางขายเรียบร้อยแล้ว

ภาพจากหนังตัวอย่างเกม ร๊อคแบนด์..

และผลก็คือเกมส์ The Rock Band : The Beatles !!  มีเพลงประกอบรวม 45 เพลง และยอดขายก็ดิบดี และฮิตมาก

นับเป็นการรวมวงที่น่าพิศดารดีนะครับ

 

http://www.thebeatlesrockband.com/

http://www.youtube.com/watch?v=bpBDOolcs9g

http://www.youtube.com/watch?v=hSLLxRmR3nY

แรงดึงดูดในอวกาศมีจริง และ มีตลอดเวลา แรงหรือเบา ขึ้นกับระยะห่างของ สิ่งสองสิ่งนั้น และ ขึ้นกับขนาดมวลของทั้งสอง ในกรณีของคน แรงดึงดูดที่เกิดขึ้นระหว่างโลกกับตัวเรา ทำให้เรารู้สึกมีน้ำหนัก ทำให้เราเหนื่อยเมื่อต้องก้าวขาเหี่ยวๆ ขึ้นบันได เพื่อเอาชนะแรงดึงดูดของโลก.. แรงดึงดูดนี้ ไม่มีสิ้นสุด แม้ว่าเราจะอยู่ห่างโลกออกไปเป็นล้านๆปีแสงก็ตาม แรงดึงดูดระหว่างกัน ก็ยังคงอยู่ แต่มีค่าน้อยลงๆๆๆๆ ตามระยะทางที่ห่างไกล เมื่อคำนึงถึงความจริงข้อนี้ เราอาจกล่าวได้ว่า  ทุกสิ่งในจักรวาลล้วนเชื่อมโยงกันด้วยแรงชนิดนี้ ตลอดเวลา และ ตลอดไป...เราเป็นหนึ่งเดียวกับทุกสิ่ง..

แรงดึงดูดของโลกกับตัวเรานี้ ทำงานดี ทำให้เราไม่หลุดลอยออกไปยังอวกาศ เรารู้สึกว่าแรงนี้มีค่าสูง (นึกถึงตอนเดินขึ้นเขาเอาชนะแรงดึงดูด) แต่ถ้าเทียบกับแรงอื่นๆตามธรรมชาติ จะเห็นว่า แรงดึงดูดนี้มีค่าน้อยมาก..

ถ้าเราผูกมวลไว้กับเชือกห้อยลงมาในแนวดิ่ง ถ้ามวลนั้นเป็นโลหะ ลองนำแม่เหล็กมาวางใกล้ๆ ลูกโลหะจะถูกดูดหรือดัน เห็นได้ชัด
ถ้าเราผูกมวลไว้กับเชื่อกห้อยลงมาในแนวดิ่ง และ มีประจุไฟฟ้าเป็นบวก เมื่อนำวัตถุอีกชิ้นที่มีประจุ มาวางใกล้ๆกัน มันจะดูด หรือ ผลักกันอย่างเห็นได้ชัด
แต่ถ้าเราเอามวล อีกอันมาวางใกล้ๆ แรงดึงดูดระหว่างมวล มีจริง แต่การเคลื่อนขยับแทบไม่เห็น แสดงว่าแรงมันน้อยกว่าแรงชนิดอื่น
(รูป เทียบ)

เมื่อเรายืนที่ผิวของโลก ระยะทางเฉลี่ยระหว่างเรากับโลกมีค่าๆหนึ่ง..ถ้าจินตนาการว่าเราบีบโลกให้เล็กลงๆๆๆ แต่ให้มวลเท่าเดิม (คือความหนาแน่นจะสูงขึ้น) เราจะห่างโลกน้อยลง..ระยะห่างน้อยลง..มวลสองชิ้นยังเหมือนเดิม แรงดึงดูดก็จะมากขึ้น

แรงดึงดูดนี้เราเอาชนะได้ เช่นเวลาเราโยนก้อนหินขึ้นฟ้า มันย่อมตกลงมา เพราะแรงที่เราใส่ไป (เทียบได้กับความเร็วหินตอนเริ่มปา) ไม่พอชนะแรงดึงดูดของโลก แต่ถ้า เราใช้แรงมากๆๆ ทำให้ความเร็วต้นสูงๆๆ ก็อาจชนะได้ แล้วหินที่เราปาก็จะหลุดออกนอกโลกในที่สุด กรณีนี้ประยุกต์มาเป็นการส่งจรวดออกนอกโลก..แรงที่เราต้องใช้นั้น ต้องแรงพอที่จะทำให้ความเร็วต้นของจรวด ไม่น้อยกว่า 2500 ไมล์ต่อชั่วโมง

แรงดึงดูดนั้นดูดไม่เฉพาะของที่เราคุ้นเคย แสง มันก็ดูดได้ ลองคิดดู เราเห็นดาวได้เนื่องจากแสงตกกระทบ และ สะท้อนออกมา วิ่งเข้าตาเรา แสงนั้นมีความเร็ว 186,000 ไมล์ต่อชั่วโมง วาว เยอะนะ ดังนั้นถ้าแรงดึงดูดจะดูดแสงกระทบไว้ มันต้องมีมวลสูงมากจนชนะความเร็วของแสง

หลุมดำคือวัตถุในอวกาศที่มีมวลมหาศาลและ มีขนาดหดเล็กลง จนมีความหนาแน่นสูงมากๆ ความหนาแน่นสูง มวลสูง...ทำให้แรงดึงดูดมีค่ามากมาย จนดูดทุกสิ่งไว้ ไม่ปล่อยออกมา แม้แต่แสงที่มาตกกระทบ..มันเลยดำ..

มาถึงสนามบินหกโมงนิดๆ มาเช้าเพื่อจะได้รู้ว่า ดูเวลาผิดไฟล์ท 555 เลขาจองการบินไทย แต่ เราไปนึกว่าเป็นแอร์เอเชีย เลยมาเร็วเชียว ไม่เป็นไร มีเวลาก็เดินท่อมๆในสุวรรณภูมิเล่น เป็นสนามบินที่ดูเหมือนยังสร้างไม่เสร็จเสียที มากี่ทีกี่ที ก็นึกในใจว่า มันสวยตรงไหนหว่า ไอ้การไม่ทาสีผนังปูนเนี่ย..